Vërejtje (teknike) dhe përgjigje

1. Leximet ¹⁴C tek diamantët janë rezultat i rrezatimit mjedisor tek detektori. Kjo tregon që kundërshtuesi as që e kupton metodën. Detektori AMS nuk mat rrezatimin por atomet. Metoda e vjetëruar me shkëlqim numëronte vetëm atome në kalbje, kështu që ishte shumë më pak e ndjeshme. Përveç kësaj, mesatarja e raporteve ¹⁴C/C tek diamantët e Dr Baumgardner ishte afër 0.12±0.01 pMC (përqind e karbonit të sotëm), mjaft më lart sesa niveli i mjedisit të laboratorit prej gazi natyror të pastruar (0.08 pMC).
2. ¹⁴C u krijua nga zbërthimi i uraniumit (ky pretekst u propozua për ¹⁴C tek qymyrguri, gjë që u analizua gjithashtu në kumtesën e Dr Baumgardner, por është e pamundur për diamantët). Por atëherë, në mënyrë të shpjegohet ¹⁴C i vërejtur, qymyrgurit do t’i duhej të përmbante 99% uranium, pra do të thoshim popullorçe që mostra do të ishte ‘uranium’ dhe jo ‘qymyrgur’.¹
3. ¹⁴C u krijua nga kapja e neutroneve nga papastërtitë e ¹⁴N në diamantët. Por kjo do të formonte më pak se një të dhjetëmijtën e sasisë së matur, qoftë edhe në rastet më të favorshme të kalbjes normale. Madje siç vë në dukje Dr Paul Giem:

   ‘Mund të hamendësohet që neutronet kanë qenë dikur mjaft më të bollshme sesa ç’janë sot, gjë që shpjegon pse ka kaq shumë karbon-14 në mostrat tona eksperimentale. Por numri i kërkuar i neutroneve duhet të jetë mbi një milion herë më i madh sesa numri që gjendet sot, për të paktën 6,000 vjet; dhe sa herë që hedhim mbrapa 5,730 vjet ‘reshjen’ e neutroneve, dyfishojmë numrin e duhur të tyre. Sa herë që gjysmojmë kohëzgjatjen e reshjes së neutroneve, dyfishojmë afërsisht intensitetin e saj të duhur. Më në fund problemi bëhet i pakapërcyeshëm. Për më tepër, meqë azoti-14 kap neutronet 110,000 herë më kollaj sesa karboni-13, një mostër me 0.000 0091% azot duhet të ketë dy herë përmbajtjen e karbonit-14 të një mostre pa azot fare. Po të ishte kapja e neutroneve një burim i konsiderueshëm i karbonit-14 në një mostër të caktuar, datat e radiokarbonit do të varionin së tepërmi në varësi të përmbajtjes së azotit në mostër. Të dhëna të këtilla nuk njoh. Mbase ky efekt duhet kërkuar nga çdo njeri i cili propozon me tërë mend që sasi të konsiderueshme karboni-14 u prodhuan nga sinteza bërthamore in situ [në vend].’²

   Madje, po të ishte përgjegjëse ndotja atmosferike, tërë përmbajtja e karbonit duhej shkëmbyer afërsisht çdo milion vjet. Por po të ishte duke ndodhur kjo, do të prisnim ndryshime tepër të mëdha midis datave të radiokarbonit në varësi të porozitetit dhe trashësisë, gjë që gjithashtu do ta bënte metodën të papërdorshme.¹ Prandaj Dr Baumgardner në fillim besonte që ¹⁴C duhet të ketë qenë i pranishëm që në fillim. Por nëse u përshpejtua kalbja radioaktive, ta zëmë një periudhë të vonshme me efekt sa të 500 miliona vjetëve me shpejtësi të sotme, kjo mund të shpjegonte disa nga sasitë e vëzhguara. Në fakt, kolegët e tij tek grupi RATE kanë treguar evidenca të mira për përshpejtimin e kalbjes në të kaluarën, gjë që do të përgënjeshtronte datimin radioaktiv.
4. ‘Datat’ ¹⁴C për diamantët prej 55,700 vjetësh, prapë ishin shumë më të vjetra sesa historiku biblik. Kjo anashkalon argumentin: nuk pretendojmë që kjo ‘datë’ është në fakt mosha e vërtetë, por që nuk do të kishte aspak ¹⁴C po të ishte Toka vetëm një milion vjeçe, të mos themi 4.6 miliarda vjeçe! Një pikë tjetër është se data prej 55,700 vjetësh varet nga një nivel i presupozuar i ¹⁴C në atmosferë. Duke qenë se askush (qoftë krijimbesues ose evolucionist) thotë që karboni është shkëmbyer midis diamantit dhe atmosferës, nuk ka kuptim të përdorësh formulën standarde për datimin me ¹⁴C për të llogaritur moshën e diamantit. Për më tepër, datimi me ¹⁴C presupozon që raporti ¹⁴C/C nuk ka ndryshuar. Por Përmbytja duhet të ketë varrosur një numër shumë të madh gjallesash karbonmbajtëse, dhe disa prej tyre ka të ngjarë të kenë formuar qymyrin, naftën dhe gazin natyror të sotëm si dhe një pjesë të gurëve të sotëm gëlqerorë që përmbajnë fosile. Studime të biosferës së lashtë tregojnë që në të kaluar ka patur disa qindra herë më shumë karbon sesa sot, kështu që raporti ¹⁴C/C do të ketë qenë disa qindra herë më i vogël. Kjo shpjegon sasitë e vogla të vëzhguara të ¹⁴C që gjenden në mostra ‘të vjetra’ të cilat ka të ngjarë të jenë varrosur gjatë Përmbytjes.

Referenca

1. Rotta, R.B., A ka shpjegime evolucionare për radiokarbonin anormal në qymyrgur? Creation Research Society Quarterly 41(2):104-112, Shtator 2004.
2. Giem, P., Carbon-14 content of fossil carbon, Origins 51:6–30 (2001); www.grisda.org/origins/51006.htm